สวัสดีครับคุณประพัฒน์

นี่ผมประพัฒน์เองน่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณทำอะไรอยู่บ้างครับ

ไม่เห็นคุณเขียนเจอนั่ลเหมือนแต่ก่อนเลย คุณเคยบอกว่าจะเขียนให้ได้เดือนล่ะครั้ง

แต่ผมก็ไม่เคยเห็นคุณจะเขียนเรย คุณเป็นอะไรไปครับคุณประพัฒน์

งั้นผมจะเล่าเรื่องของผมให้คุณฟังน่ะคุณประพัฒน์

ผมเคยบอกตัวเองว่าผมจะไม่ทำอะไร ผมจะไม่หวัง ผมจะไม่ก้าวต่อ

แต่มันกลับเหมือนก้อนน้ำแข็งที่ละลายไปเรื่อยๆ

สุดท้ายพอมันละลายหมด ผมก็ทำไม่ได้

มันเป็นเหมือนอุบัตฺเหตูที่ผมรอให้เกิดขึ้น

ผมสร้างกรอบเอง ว่าผมจะหยุด แต่จริงๆ ผม กลับรอให้มันเกิดอุบัติเหตูนั้นขึ้น

ผมจะทำไงดีครับ คุณประพัฒน์ ถ้าคุณประพัฒน์ เป็นอย่างผม เป็นอย่างนายประพัฒน์คนนี้

คุณประพัฒน์ จะทำยังไงดีครับ ผมสร้างกรอบขึ้นมา

แต่มันกลายเป็นเสมือนผมวิ่งหนี เงา ของผมเอง

ซึ่งผมวิ่งหนียังไง ก็ไม่พ้น

ผมเรยพยายามจะหาชายคา ใต้ร่มเงาใหม่ เพื่อไม่ให้เกิดเงา

แต่สิ่งที่ผมทำ

กลับยืนตากแดด อยู่อย่างนั้น พร้อมที่จะให้แดด แผดเผาไปเรื่อยๆ เพื่อ ที่จะยังเห็นเงา.....นั้นต่อไป

หากจะถามว่า ทำไม หรือเพื่ออะไร

ผมเคยตั้งคำถามอย่างนี้แร้วครับ คุณประพัฒน์

ผมตั้งคำถามได้เป็นหน้าๆ เรย ครับ แต่ผมมะรุจะตอบทำไม

เพราะสุดท้ายมันก็เหมือนเดิมอีกครั้ง

คุณประพัฒน์ ครับ คูณรู้ไหมครับ

ขณะที่ผมกำลังพิมพ์ถึงคุณอยู่เนี่ย มันเป็นวันพระจันทร์เต็มดวง

พระจันทร์สวยมากครับ

ผมอยากจะบอกว่า

มันเป็นพระจันทร์เต็มดงครั้งที่ 25 แล้วครับ

นับจากวันที่ผมคุยกันครั้งแรก

ตอนนี้ผมมานั่งทบทวน "ประสงค์" ของผมอีกครั้ง

ผมก็รู้ว่า ผมควรหันหลังกลับ (มั่ง)

มองในอีกแง่ผมก็ไม่ได้อยากสร้างกรอบกีดกันอะไรที่จะเกิดขึ้นในอนาคตก็ไม่รู้

มีชีวิตไปเรื่อยดีกว่า

พอได้มาเขียนอย่างนี้

ผมก็รู้สึดดีขึ้นน่ะครับคุณประพัฒน์

ผมรู้แร้วว่าทำไมคุณถึงชอบเขียน

ขอบคุณ คุณประพัฒน์ มากน่ะครับที่ตั้งใจอ่าน แล้วผมจะเขียนมาบ่อย ถ้าคุณประพัฒน์ไม่เบื่อไปซ่ะก่อน

ผมคงต้องไปแล้ว

แล้วผมจะติดตามเจอนั่ลของคุณต่อไปน่ะครับคุณประพัฒน์

จากผมประพัฒน์ เอง

aircomeback
22.11
3-12-2552